Mijn liefde voor kunstbloemen begon al toen ik vijftien was. Vanuit de bloemisten opleiding werkte ik bij Passieflora in Den Haag. Een bedrijf dat voor die tijd ontzettend vooruitstrevend en creatief was. Daar ging er een wereld voor mij open.
Ik keek, leerde en nam alles in mij op als een spons. Kleuren, vormen, bloemen, takken en bijzondere combinaties. Zonder dat ik het toen wist, werd daar het eerste zaadje geplant voor wat later Seta Fiori zou worden.
In 1989 begon ik mijn eigen bedrijf.
En geloof me: kunstbloemen zagen er toen héél anders uit dan nu. Soms hoefde je echt niet te vragen of ze echt waren. Dat zag je vanaf de overkant van de straat. 😉
De stelen waren vaak hard en onnatuurlijk groen. De bladeren glommen je tegemoet en sommige bloemen hadden kleuren die Moeder Natuur zelf waarschijnlijk nooit bedacht zou hebben.
Maar daar zag ik juist de uitdaging in.
Want ook met de bloemen en takken van toen wist ik de mooiste creaties te maken. Door goed te kijken en te selecteren. Te combineren. Takken te buigen, bloemen uit elkaar te halen en ze daarna weer op mijn eigen manier samen te voegen. Net zolang tot het plaatje klopte.
Ik wilde niet zomaar wat kunstbloemen in een vaas zetten. Ik wilde sfeer maken. Een eye-catcher creëren. Dat moment waarop iemand binnenkomt, even stil blijft staan en zegt: “Wauw… is dat echt?”
Eigenlijk mag ik mezelf best een pionier noemen. Iemand die heeft meegeholpen om kunstbloemen op de kaart te zetten. Om te laten zien dat kunstbloemen niet stijf, stoffig of goedkoop hoefden te zijn, maar juist stijlvol, spannend en verrassend konden worden toegepast.
Inmiddels zijn we vijftig jaar verder.
Vijftig jaar tussen de kunstbloemen. Waarvan 37 jaar met mijn eigen bedrijf Seta Fiori. En nog steeds kijk ik overal om mij heen. In hotels, restaurants, winkels, de natuur, tijdschriften en mooie interieurs. Mijn hoofd neemt alles op.
Ik kijk overal om mij heen en neem ideeën op als een spons. Soms zelfs iets te veel. Dan kom ik thuis met mijn hoofd zó vol indrukken en ideeën, dat ik er gewoon hoofdpijn van heb.
Het ene idee plopt op voordat het andere goed en wel is uitgewerkt. Een kleur, een bijzondere vaas, een kronkelende tak of een sfeer die ik ergens zie, kan zomaar het begin zijn van iets nieuws. Zo’n klein zaadje blijft dan ergens in mijn hoofd zitten. Tot het ineens ontpopt en ik móét gaan maken.
Mijn handen maken wat ik in mijn hoofd al voor me zie.
Niet altijd precies volgens een vooraf bedacht plan. Vaak ontstaat het gewoon. Ik probeer, schuif, buig, haal weer iets weg en voeg iets anders toe. Soms kijk ik ernaar en denk ik: nee Zilla, dit is het nog niet. En dan begin ik rustig opnieuw.
Dat is voor mij creativiteit.
Durven. Symboliek. Theatraal. Gekkigheid toelaten. Niet altijd de veilige weg kiezen. Goed om je heen blijven kijken en je laten verwonderen. Want inspiratie ligt werkelijk overal. Je moet het alleen willen zien.
De kwaliteit van kunstbloemen is door de jaren heen enorm veranderd. De bloemen van nu hebben fijne kleurverlopen, natuurlijke nerven, zachte bloemblaadjes en details die vroeger ondenkbaar waren. Maar een mooie kunstbloem alleen maakt nog geen mooie creatie.
Daar heb je gevoel voor nodig. Ervaring. Een goed oog. En af en toe een beetje eigenwijsheid.
Na vijftig jaar is mijn passie nog steeds niet verdwenen. Integendeel. Er blijven nieuwe ideeën ontstaan en er blijven beelden in mijn hoofd verschijnen die ik met mijn handen tot leven wil brengen.
Misschien is dat wel mijn geheim.
Altijd blijven kijken. Alles opnemen als een spons. Durven creëren. En vooral nooit proberen die popcorn in mijn hoofd stil te krijgen.
Want juist daar ontstaan de mooiste dingen.
